ΧΡΟΝΙΚΟ      

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ένα μέρος από τους πρόσφυγες του Γκιούλμπαξε Ερυθραίας, μετά από πολλές περιπέτειες, εγκαταστάθηκε  τη δεκαετία του 1930 στα Μελίσσια. Πρώτη τους μέριμνα η σύνδεσή τους με την ιστορική τους πατρίδα. Γι’ αυτό αποφάσισαν πρώτα να ανιστορήσουν στη νέα τους πατρίδα το ναό του Αγίου Γεωργίου και στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 1959, στη σκιά του νέου ναού, να ξαναζωντανέψουν το πατροπαράδοτο έθιμο, το Κεσκέκι, που ήταν στενά συνδεδεμένο με τον Άγιο Γεώργιο.

      Στο Γκιούλμπαξε, κάθε χρόνο την παραμονή της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, έσφαζαν στο προαύλιο της εκκλησίας ένα ταύρο που είχε αγοραστεί απ’ την επιτροπή του ναού και όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα έβοσκε ελεύθερα. Το βράδυ άναβαν φωτιές στην αυλή του ναού και το κρέας έβραζε σε καζάνια όλη τη νύκτα ενώ σε άλλα καζάνια έβραζε αποφλοιωμένο σιτάρι που το ανακάτευαν μέχρι τα ξημερώματα της άλλης ημέρας. Μετά τη λειτουργία ο ιερέας του ναού ευλογούσε το Κεσκέκι, που στη συνέχεια μοιραζόταν σ’ όλους τους κατοίκους. Η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική. Ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων, όχι μόνο απ’ το Γκιούλμπαξε, αλλά και απ’ τα γύρω χωριά, ακόμη και Τούρκοι, συγκεντρωνόταν στο χωριό, ενώ οι χοροί, η διασκέδαση και τα χρώματα της άνοιξης έδιναν ένα τόνο χαράς και αισιοδοξίας.